Ik leerde Jocelijn kennen toen FlowBuro nog niet veel meer was dan een idee vergezeld door een BTW nummer. Samen met mijn zus Gerd – tuinontwerpster en zaakvoerster van Studio Tuin – stond ik in januari 2022 op de Bouw&Reno beurs. Jocelijn passeerde onze stand en vertelde daar over haar tuinkantoor en hoe ze ondernemingen begeleidt in duurzaamheid. Ik werd daar instant enthousiast van!

Al jaren was ik bezig met het inlezen over de fair fashion industrie (of nog beter, over de wanpraktijken in de modesector) en leefden we als gezin bewust met een betere en groenere wereld in ons achterhoofd. Op het moment dat ik Jocelijn leerde kennen, leek het me dan ook zalig om te kunnen samenwerken met mensen die dezelfde waarden belangrijk vinden.

Ondertussen, een kleine 4 jaar later, heeft Jocelijn met Axudo officieel de titel van ‘langstlopende samenwerking’ en veroverde ze dus een belangrijk plekje bij FlowBuro. Hoog tijd dat je haar leert kennen!

Jocelijn, jij stond al eventjes op mijn ‘Talks wishlist’. Heel fijn dat je dit wil doen! Wij kennen elkaar al even, maar voor de lezers die je nog niet kennen: wie is Jocelijn en wat is jouw missie met Axudo?

Ik ben Jocelijn en al iets meer dan zes jaar duurzaamheidsadviseur. Mijn missie is om bedrijven te inspireren en activeren om duurzaam ondernemen in hun DNA te verankeren. Daarmee bedoel ik dat duurzaamheid niet gezien wordt als iets extra’s, maar als een essentieel onderdeel van de bedrijfsstrategie.

Ik inspireer en activeer. Dat laatste wil zeggen: projecten gaan lanceren en strategieën uitbouwen voor die bedrijven zodat ze in actie komen rond duurzaamheid. Het inspireren zit hem dan vooral in het geven van keynotes en gastcolleges, podcasts maken en ondertussen ook schrijven aan een boek.

Ik ken echt niemand die duurzaamheid ademt zoals jij. Waarom is dat voor jou zo’n belangrijk topic?

Dat is echt een moeilijke vraag. Eigenlijk was ik van jongs af aan al heel bewust van mijn omgeving. Ik liep als zestienjarige met zo’n Greenpeace t-shirt rond en schreef toen al brieven voor Amnesty International. Dat zorgende heeft er altijd wel wat in gezeten. Zorgen voor alles en iedereen en dus ook voor de planeet. Tegelijkertijd heb ik ook een gigantisch rechtvaardigheidsgevoel. Of misschien moet ik zeggen een onrechtvaardigheidsgevoel. Ik kan niet tegen onrecht, ik kan er niet tegen dat we het normaal vinden dat iemand anders het slechter heeft dan ons. Of dat een dier het slechter heeft dan ons. We zouden toch allemaal moeten proberen, en ik ben daar ook niet perfect in, maar proberen om het zo goed mogelijk te maken voor elkaar en niet alleen voor onszelf.

Dat engagement was eigenlijk na mijn studies een beetje op de achtergrond verdwenen. Ik deed wat sociaal verwacht werd, ben gaan werken in een bank want ‘dat geeft werkzekerheid’ zeggen ze dan. Tien jaar heb ik dat gedaan, in software projecten meerbepaald. Daarna heb ik nog 7 jaar voor een software bedrijf gewerkt. Pas op, ik ben ook wel blij dat ik dat gedaan heb, want dat geeft heel veel ervaring. Maar eens dat ik dan echt zo richting de veertig ging, heb ik me wel even afgevraagd van ‘wat ben ik hier aan het doen?’.

Dat viel samen met het plotse overlijden van mijn papa. Het besef dat het zo snel gedaan kan zijn, deed me wel nadenken over wat ik hier eigenlijk aan het doen ben. Daaruit is Axudo dan gegroeid. Klinkt nu allemaal heel gemakkelijk, maar dat was niet zo. Het heeft zeker nog twee jaar geduurd om erachter te komen wat ik dan precies wilde doen. 

Ik vind dat een heel mooi compliment als je zegt dat ik duurzaamheid adem. Maar ik weet niet of dat echt klopt. Ik probeer er allemaal over na te denken, dat wel. Maar als je duurzaamheid écht ademt, dan denk ik dat je bijvoorbeeld ook veganistisch bent en dat ben ik niet. Dus ik ben zeker niet perfect. Maar juist vanuit die imperfectie probeer ik mensen te laten zien wat je dan wel kan doen of ze bewustmaken van wat er eigenlijk allemaal speelt. Ik vind dat we daar ook allemaal zo weinig van weten.

Binnen ons gezin proberen wij ook zo duurzaam mogelijk te leven, maar als je dat perfect probeert te doen en de lat zo hoog legt, voel je je ook sneller falen. Daarin heel streng zijn voor jezelf helpt dan ook niet. Maar bewust zijn van bepaalde keuzes die je maakt en je impact proberen te verkleinen is ook al heel wat.

Ja, dat is ook zo. Dat is ook wel iets wat ik door de jaren geleerd heb. De lat te hoog leggen is niet slim. Integendeel, dat werkt je ook alleen maar tegen en dat maakt je leven moeilijker. Pas op, ik heb daar ook wel veel last van gehad, van perfectionisme en van de lat te hoog te leggen in het algemeen dan. Milderen is dan ook iets dat je met de leeftijd leert. Ik doe dus mijn best, maar ben zeker niet perfect. Ik probeer het wel allemaal te snappen en te weten. Het is gewoon echt zo interessant allemaal. Elke dag komt er wel iets nieuws naar boven!

Hoe ziet een ideale werkdag eruit voor jou?

De ideale werkdag hangt waarschijnlijk een beetje af van hoe ik ben opgestaan. Als ik dan goed geslapen heb en veel energie heb, dan is een ideale werkdag wel echt naar buiten gaan, met mensen praten, over duurzaamheid, over hun projecten, netwerken en zo. Dat is zeker wel iets wat ik wel graag doe, maar wat tegelijkertijd ook wel veel energie kost.

Op een minder energieke dag zit ik ook wel gewoon graag hier. Ik zit in mijn container (Jocelijn heeft een afgedankte zeecontainer laten ombouwen tot tuinkantoor) om gewoon echt het werk te verzetten dat er verzet moet worden, want dat hoort er ook bij. Daar kan ik evengoed van genieten. Helemaal alleen werken aan super interessante projecten waar ik ook weer heel veel van bijleer.

Een ideale werkdag vandaag is dus niet hetzelfde als de ideale werkdag gisteren. Daar komt het op neer.

Grappig dat je dat netwerken al aanhaalt, want ik had dat hier in mijn nota’s staan. Duurzaamheid is dan het eerste waarmee ik jou associeer, zeker omdat dat is wat je zo uitdraagt. Maar netwerken is vlot het tweede waar ik bij jou aan moet denken. Je brengt mensen heel graag met elkaar in contact. Is dat iets dat altijd in jou heeft ingezeten? Of eerder een soort spier die trainde door het ondernemen?

Ze zeggen altijd dat je geen moeite moet doen voor een talent. Ik ben de laatste om mezelf heel talentvol te noemen, maar ik denk dat dat wel een talent is. Dat kost mij 0,0 moeite om naar iemand te luisteren en te denken dat hij/zij echt eens met die en die moet praten. Die link leg ik onmiddellijk. Ik zie dat wel in mijn leven en ik steek daar ook best veel tijd in. Ik ken ook gewoon heel veel mensen en dat maakt dat ik ook op de één of andere manier heel snel begrijp waarmee ze bezig zijn en voor wie dat interessant kan zijn.

Op die manier leer je natuurlijk ook wel veel interessante mensen en bedrijven kennen. Je haalde daarnet de Axudo podcast aan ‘Duurzaamheidsinspiratie’, al drie keer genomineerd voor de Belgian Podcast Awards. Samen met Nick van Soundwizard en Ann Alice De Schoenmaeker breng je super schoon verhalen, altijd heel fijn om naar te luisteren. Ook dat moet iets zijn waar je ongelooflijk veel tijd in steekt. Waarom breng je je podcast op zo’n regelmatige basis nog altijd uit? En wat drijft je daarin?

Samen met de midlifecrisis, waarin ik besloten heb om met duurzaamheid aan de slag te gaan, kwam een beetje dezelfde realisatie om vanaf nu alleen maar te doen wat ik graag doe. Je moet natuurlijk altijd wel dingen doen die je niet zo graag doet, maar ik wilde mij wel zoveel mogelijk bezig houden met dingen die mij energie geven. Die podcast geeft mij gewoon heel veel energie.

Ik kijk amper naar die luistercijfers, dat interesseert mij eigenlijk niet. Ik vind dat gewoon super plezant om te doen. Ik vind het ook heel leuk om die andere persoon de mogelijkheid te geven om zijn of haar verhaal eens te komen doen. Je zou nog wel eens versteld staan van hoe weinig moeite mij dat eigenlijk kost, eerlijk gezegd. De podcast is ook weer op buikgevoel met iemand praten en denken ‘dat is eigenlijk wel een interessant verhaal’.

Samen met mijn podcastmanager Ann Alice, heb ik een framework gemaakt dat ik altijd invul. Ik schrijf dan wat topics op, de gast doet dat ook. Zelf schrijven ze ook een korte intro over zichzelf en daar haal ik al heel wat uit. Een paar minuutjes voor de opname overloop ik met de gast bijvoorbeeld wel de juiste uitspraak van titel en naam, want dat wil je natuurlijk wel juist hebben. Zo heb ik per podcastaflevering ongeveer maximum een halfuur voorbereiding.

Dan heb ik natuurlijk ook de studio met Nick, waar ik gewoon maar de luxe heb om toe te komen en hij regelt alles. En dan is het eigenlijk net als ik ga netwerken gewoon een babbeltje doen. Ik ben ook altijd heel benieuwd naar mensen en wat ze doen. Zo had ik dan onlangs de aflevering met jouw papa over restaurant Samenloop en die was net live, ik had nog niet eens mijn LinkedIn-post online, of ik had al een connectie die zei ‘da’s kei interessant, ik ga daar volgende week eten!’.

O geweldig!

Voilà. Ze is daar ook gaan eten, ze heeft dan ook de groetjes gedaan aan Tesfit, en ja… dat hè. Gewoon dat.

“Het feit dat je één iemand kan raken met een verhaal, dat doet zoveel deugd.”

Je hebt de podcast nu al vijf jaar. Er zijn al een hele hoop schoon verhalen. Is er zo’n verhaal waarvan je zegt, dat is me echt bijgebleven, om welke reden dan ook?

Amai, dat is een moeilijke. Ja, want ik wil niet één van mijn gasten kiezen. Ik vond ze allemaal heel interessant.

Dat is misschien een beetje als vragen wie jouw favoriete kind is. Ik zal het zo zeggen, iemand die je podcast nog nooit heeft geluisterd, bij welke aflevering beginnen ze best?

Vanuit mijn eigen interesse vond ik de aflevering over de Green PT, de groene AI dus, inhoudelijk heel interessant. Omdat dat op dit moment enorm leeft en in mijn hoofd speelt. Want ik voel me al schuldig als ik AI gebruik.

Om dan naar dat verhaal te luisteren en te begrijpen hoe je dat ook echt groen kunt doen, helpt enorm. Dat is nu degene waar ik het eerst aan denk, maar als ik dan heel ver terugdenk, heb ik nog afleveringen van vijf jaar geleden, met bijvoorbeeld Naomi, die boekjes maakt over de SDG’s. Ik geef nog altijd, elke keer als ik een cadeautje moet geven aan een kindje, één van haar boekjes.

Ik ga nu al mijn podcastgasten vragen hoe het nu met hen is, om een update te posten. Binnenkort gaan we dat ook echt lanceren en die podcasts terug bovenhalen want ze zijn eigenlijk allemaal waardevol.

Stel dat een bedrijf helemaal overtuigd is om met duurzaamheid aan de slag te gaan, hoe kunnen zij met jou samenwerken?

Eerst moet er een match zijn, uiteindelijk werk je niet als twee bedrijven samen, maar vooral als twee mensen. Dus even samen zitten en kijken waar ze naartoe willen, waarmee ik kan helpen. Dat is de eerste stap. Heel vaak komt daar dan een verhaal uit van, ‘ja, we doen eigenlijk nog niet veel’. Maar eigenlijk doen de meeste bedrijven wel al vanalles, maar ze beseffen het niet, omdat ze niet door hebben hoe breed duurzaamheid is.

Een soort nulmeting is meestal de eerste stap en is ook echt een openbaring, omdat je van daaruit kan gaan verder werken. We hebben daar een traject voor, waarbij we van die nulmeting gaan verder werken om te kijken wie we erbij moeten betrekken. Want uiteindelijk, een duurzaamheidsverhaal bouw je niet alleen intern. Dan pas gaan we kijken wat we gaan doen naar de toekomst toe. Wat is de visie? En vanuit die visie, wat zijn dan de acties die we gaan opzetten om daar te geraken. Soms ook, hoe gaan we dat meten? Dat is ook nog een interessante. Dat is niet altijd aan de orde, maar daar ben ik nu de laatste tijd wel meer en meer van overtuigd. Dat hoeven geen grote KPI’s te zijn, maar een paar helpen wel om uw verhaal succesvoller te maken.

Dus dat zijn eigenlijk de stappen die we kunnen zetten. Daarna kunnen het heel specifieke projecten zijn. We kunnen met alles helpen, maar het begint wel met je eigen saus aan duurzaamheid te geven. Je eigen bedrijf begrijpen en wat duurzaamheid daarvoor kan betekenen.

Ik kan me voorstellen dat als je met jouw expertise in een nieuw bedrijf terechtkomt, dat je al redelijk snel een idee hebt van wat er kan of welke mogelijkheden er zijn. Maar zijn er soms ook dingen die je verrassen?

Misschien geen positief verhaal, maar ik weet ook niet of je dat zoekt. Maar waar ik altijd hard in verrast of gepakt word, is de gedragenheid door de medewerkers. Dat is zo’n belangrijke succesfactor en ik probeer dat ook wel te bereiken, maar dat blijkt niet altijd te lukken, waarschijnlijk omdat ik een externe partij ben. Dat verrast mij gewoon telkens opnieuw. Een echt een werkpunt voor mezelf, maar ook voor organisaties, hoe belangrijk het is dat iedereen daarin mee is. Als de medewerkers niet mee zijn, of zelfs eerder tegen, dan kom je nergens.

Ook de motivatie waarmee duurzaamheidsinspanningen worden geleverd speelt mee volgens mij. Is dat omdat je het wil als bedrijf of omdat het wordt opgelegd? Tot een tijd terug lag er heel veel nieuwe wetgeving op tafel en dan werd dat op de valreep teruggeschroefd.

Het feit dat die rapportering is teruggedraaid, dat was echt een gemiste kans. Ze waren beter klein begonnen om het dan op te bouwen om dan érgens te landen. Nu hebben er heel wat bedrijven echt zware investeringen gedaan om daaraan te voldoen en dan draait men het terug. Letterlijk …. vlak voor de deadline! Dat was echt een gemiste kans en dat had men helemaal anders moeten aanpakken.

Ik probeer wel positief te blijven. Er zijn nu eenmaal bedrijven die die investeringen deden en zeggen, we gaan dat blijven voortzetten, ook al moet het niet meer. Die bedrijven plukken daar ook echt de vruchten van. Als ze dat naar hun klanten kunnen communiceren, ze bepaalde offertes kunnen binnenhalen, net omdat ze met duurzaamheid aan de slag zijn.

Het is nu gelopen zoals het is en het is wat het is. Je kunt er niets meer aan veranderen. Het heeft wel gemaakt dat duurzaamheid een beetje een negatieve connotatie heeft bij heel wat mensen. Anderzijds heeft het wel ook gemaakt dat er een heel uitgesproken positieve connotatie is bij heel wat andere mensen.

Uit elke crisis komt er wel iets positiefs. Hoewel dat iedereen nu denkt dat Europa alle duurzaamheid initiatieven heeft teruggedraaid, dat helemaal niet waar is trouwens, liggen er nog altijd specifieke regelgeving op tafels op niveau van product bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld op producten die gekend staan om risico op ontbossing zoals koffie en papier. Dat soort producten gaan ook aan een wetgeving moeten voldoen. De reden daarvoor is omdat het gewoon risicovol is om daarmee verder te gaan en omdat we daar echt wel over moeten nadenken.

Ik geloof ook dat er heel wat mensen zijn die, zowel voor hun onderneming of privé, oprecht geïnteresseerd zijn in duurzaamheid maar die gewoon niet weten hoe ze het verschil moeten maken. Heb jij zo’n go-to tip voor zij die impact willen maken maar niet weten hoe ze er moeten aan beginnen?

Goh, ik denk dat consuminderen goeie is. Gewoon niet zoveel kopen. Nadenken voordat je iets koopt, los van waar die ‘brol’ vandaan komt. Als je iets koopt, zorg dan dat het iets kwalitatiefs is. Da’s dus zeker al een waardevolle tip.

Uit het werk dat ik doe voor een bepaalde klant heb ik heel fel gemerkt dat voeding enorm veel bepaalt. Wij realiseren ons totaal niet wat de voetafdruk is van onze voeding. Zowel van waar alles komt én hoeveel we allemaal weggooien.

De CO2-uitstoot van rundsvlees, is 32 kilo CO2 per kilo. Dat is hallucinant. Voor een kip is dat ongeveer 8 kilo. Dus met een verandering in voeding maak je een enorm verschil. Als het aan mij licht, komt er hier dus geen rundsvlees meer binnen.

Dan misschien nog een laatste vraag om af te ronden. Als je zo heel gepassioneerd over duurzaamheid vertelt, kom je ongetwijfeld ook mensen tegen die ‘t allemaal maar zever vinden. Wat doe je met die mensen en dat soort meningen?

Goh ja, da’s moeilijk. Vanuit mijn natuur word ik daar redelijk boos van en merk ik dat ik dan heel veel begin te argumenteren om mensen te overtuigen. Maar eigenlijk heb ik na zes jaar ook al wel geleerd dat dat 0,0 nut heeft. In realiteit probeer ik vandaag gewoon te zeggen ‘ik moet naar het toilet’ en dan ga ik ergens anders staan. Ik voel zoveel passie voor het onderwerp en snap totaal niet waarom ik nog zoveel moet uitleggen.

Het is anders wel duidelijk dat we niet de goede kant op gaan, denk ik.

Nee, inderdaad. En mijn reactie is dan ook niet de juiste. Argumenteren werkt niet, weglopen haalt ook niet uit. De juiste reactie zou zijn om vragen te beginnen stellen. Waarom mensen zo denken. Maar het raakt mij zo dat me dat eigenlijk amper lukt. Want een vraag stellen is een antwoord krijgen en ook daar kan ik dan weer in mijn emoties schieten. Ik vind dat echt moeilijk. Als tip zou ik zeggen: emoties opzij zetten en toch vragen stellen. Een advies dat ik beter zelf ook zou kunnen toepassen.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar ik snap het wel. Dikke merci Jocelijn, voor weeral een leuke babbel en 4 geweldige jaren van samenwerken aan duurzame impact.

Wie wil connecteren met Jocelijn kan dat via Linkedin, Instagram of email.